પ્રથમ વાર

પ્રથમ વાર પ્રકટેલાં ત્યારે શક્યો નહીં જાણી,
સદા કાજ છોડીશ હવે ના, રહીશ રસ માણી,
પ્રકટ બની લો પ્રેમ કરીને રૂપ લઈ મધુરું,
કૃતાર્થ થાયે કાયા મારી અમી લભી અદકું.

પ્રથમ વાર પ્રકટેલાં ત્યારે શક્યો નહીં જાણી,
સદા કાજ છોડીશ હવે ના, રહીશ રસ માણી.
કોને ખબર હતી કે પડશે વિરહે મરવું આમ,
દિવસો સુધી ન ક્યાંયે મળશે કરવા માટે કામ ?

જેને ઝંખ્યા તે જ જડેલાં હતી ન ત્યારે જાણ,
દિલ દીધું તે દિલથી આવ્યાં કરવા રસની લ્હાણ,
મંદિરના પ્રાંગણમાં પ્રકટયાં, પ્રકટે જેમ પ્રભાત,
નવ્ય તેમ રસમય તેજેભર, પ્રકટે જેમ પ્રભાત.

સૂર સાંભળી મારા રોયાં વ્યક્ત કરીને પ્રીત,
પરંતુ મેં સંદેશ સુણ્યો ના, ના જ સુણ્યું સંગીત,
માનવરૂપે પ્રકટ થયેલાં, સમજ પડી ન મને,
સમજાવ્યું ના તમે ય મુજને જોકે બેઠાં કને.

નહિ તો સિદ્ધિ હતી સાંપડી, તપ પણ થાત પૂરું,
વસવું પડત ન વનમાં મારે ગીત લઈ અધુરું.
પ્રથમવાર પ્રકટેલાં ત્યારે શક્યો નહીં જાણી,
સદા કાજ છોડીશ હવે ના, રહીસ રસ માણી.

પ્રસાદ આપ્યો તમે છતાં યે આરોગ્યો ના મેં,
એ માટે અફસોસ ખરેખર મારે હૈયે છે,
પ્રકટ થઈને પ્રસાદ આપો ફરી પ્રેમથી આજ,
પલટાઈ જાયે તનમન આ, પૂરણ થાયે કાજ.

અંતરે પ્રાર્થે ક્ષમા કરીને મારા દોષ તમે,
આજે પ્રકટો તો ઉપવાસી બાલક કાલ જમે.
પ્રથમવાર પ્રકટેલાં ત્યારે શક્યો નહીં જાણી,
સદા કાજ છોડીશ હવે ના, રહીશ રસ માણી.

- શ્રી યોગેશ્વરજી